..สนธยา ฟ้ามืดมัว สลัวเศร้า
ความเหน็บหนาว เข้ามาเยือน เป็นเพื่อนเหงา
รอราตรี ที่ย่างมา ล้าไม่เบา…
มีเพียงเงา เขาไม่มา ข้าเดียวดาย..
..ใกล้เย็นย่ำ ค่ำอีกครา เวลาเคลื่อน
ร้างเป็นเดือน เลื่อนเป็นปี เจ้าหนีหาย
ปล่อยคนรอ ท้อฤทัย ไม่เสื่อมคลาย
รักเหลือร้าย ได้น้ำตา มาครอบครอง..
..มองทิวไม้ ปลายหลังคา ท้าคืนค่ำ
หลบในหนำ ช้ำอุรา พาหม่นหมอง
โดนรักทำ ซ้ำจากลา น้ำตานอง
มิอยากมอง ความหมองมัว สลัวเลย..
..กอดคืนค่ำ กำหนาวเหน็บ เจ็บในจิต
ไร้คู่คิด ชิดเคียงใกล้ ไว้เอื้อนเอ่ย
เจ้าทิ้งขว้าง ร้างลาไกล ใยเฉยเมย
ทำนิ่งเฉย มิเอ่ยคำ ย้ำวาจา..
..ก่อนเคยรัก ตักความห่วง ช่วงนี้ห่าง
เหลือความว่าง ข้างความเศร้า เข้าเคียงข้า
คืนผ่านพ้น คนผ่านไป ไกลลับตา
เหลือเวลา ให้ข้าช้ำ จนหนำใจ..:'(/คนริมคลอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s