ตระกองกอดพรอดพร่ำร่ำเรียงไร  
มิเห็นใครคนไหนเล่าเฝ้าจนสาย
อยู่ในห้องร้องไห้แทบวางวาย      
มองรอบกายหายใจไว้ได้แต่รอ……….

นับเดือนดาวพราวพร่างร่างจมดิ่ง 
สงบนิ่งพิงข้างหมอนนอนร่ำขอ
เมื่อไหร่เล่าเขาจะมาข้าเฝ้ารอ
ใจข้าท้อรอแล้วรอ….ท้อฤดี…………..

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s